ESPR ve EUDR nedir, ne zaman başlıyor? Hiç bilmeyenler için zamanlama ve hazırlık

ESPR ve EUDR hakkında arama yapan çoğu şirketin ilk sorusu aslında çok basit: "Bizi ne zaman etkiliyor?" Bazen bu soru "ESPR ne zaman başlıyor?", bazen "EUDR ne zaman yürürlüğe giriyor?", bazen de "Dijital Ürün Pasaportu ne zaman zorunlu olacak?" diye geliyor. Bu soruların tek cümlelik bir cevabı varmış gibi görünür, ama gerçek biraz daha katmanlıdır.

UCVreg EUDR yolu ve erken erişim için EUDR Software sayfasına bakın.

EUDR tarafında takvim daha belirgindir. Avrupa Komisyonu'nun güncel sayfasına göre büyük ve orta ölçekli operatörler için uygulama tarihi 30 Aralık 2026, mikro ve küçük operatörler için 30 Haziran 2027, AB Ahşap Tüzüğü kapsamındaki bazı mikro ve küçük operatörler için ise 30 Aralık 2026'dır. Yani "EUDR ne zaman başlıyor?" sorusunun cevabı şirketin büyüklüğüne ve rolüne göre değişse de artık çok somut bir uyum takvimi vardır.

ESPR tarafında ise durum farklıdır. ESPR, 18 Temmuz 2024'te yürürlüğe girmiş bir çerçeve düzenlemedir. Fakat bu, bütün ürünlerin aynı gün bütün gerekliliklere tabi olduğu anlamına gelmez. ESPR, ürün grupları için zaman içinde çıkarılacak daha özel kurallara zemin hazırlar. Avrupa Komisyonu Nisan 2025'te ilk ESPR ve Enerji Etiketleme Çalışma Planı'nı yayımladı. Bu plan, 2025-2030 döneminde hangi ürün gruplarının önceliklendirileceğini ve hangi alanlarda ürün kuralları geliştirileceğini gösterir.

Bu yüzden ESPR ile EUDR zamanlamasını anlamak isteyen bir şirketin önce şu ayrımı yapması gerekir: EUDR bir uygulama tarihiyle yaklaşan daha doğrudan bir due diligence yükümlülüğü yaratır. ESPR ise ürün grubu bazında kademeli şekilde somutlaşacak bir ürün verisi ve sürdürülebilirlik gereklilikleri dünyası kurar. Biri "şu tarihten itibaren kapsamdaki emtialar için due diligence yapmalısın" der. Diğeri "ürünlerin için sürdürülebilirlik, dayanıklılık, tamir edilebilirlik, izlenebilirlik ve Dijital Ürün Pasaportu gibi veri gerekliliklerine hazırlanmalısın" der.

Önce kısa cevap: ESPR nedir, EUDR nedir, ne değildir?

ESPR, sürdürülebilir ürünler için eko-tasarım çerçevesidir. Ürünün nasıl tasarlandığı, ne kadar dayanıklı ve tamir edilebilir olduğu, hangi bilgilerin paylaşılacağı, hangi malzeme ve çevresel performans verilerinin tutulacağı ve Dijital Ürün Pasaportu gibi ürün veri altyapılarının nasıl çalışacağı ile ilgilenir. ESPR'yi sadece bir çevre etiketi ya da ürün sayfasına eklenecek kısa bir sürdürülebilirlik metni gibi düşünmek yanlıştır. Asıl konu, ürün verisinin daha düzenli, doğrulanabilir ve yayımlanabilir hale gelmesidir.

EUDR ise AB Ormansızlaşma Tüzüğü'dür. Belirli emtiaların ve bunlardan türeyen ürünlerin ormansızlaşma veya orman bozulması ile bağlantılı olmadan üretildiğini kanıtlamaya odaklanır. Sığır, kakao, kahve, palm yağı, kauçuk, soya ve odun gibi emtialar bu dünyanın merkezindedir. EUDR'yi genel bir sürdürülebilirlik raporu gibi görmek de yanlıştır. EUDR daha somut bir soru sorar: Bu emtia nereden geldi, üretildiği arazi ormansızlaşma riski taşıyor mu, şirket bunu hangi kanıtla söylüyor?

Kısacası ESPR ürüne ve ürün verisine bakar; EUDR menşeye, tedarik zincirine ve due diligence kanıtına bakar. İkisi aynı şey değildir, ama aynı yöne iter: şirketlerin iddialarını artık dağınık belgelerle değil, yapılandırılmış veri ve izlenebilir kanıtla desteklemesi gerekir.

ESPR ne zaman başlıyor?

ESPR hukuken 18 Temmuz 2024'te yürürlüğe girdi. Bu tarih önemlidir, çünkü artık Dijital Ürün Pasaportu, ürün sürdürülebilirlik bilgisi, dayanıklılık, tamir edilebilirlik, geri dönüştürülebilirlik, çevresel performans ve ürün verisi yönetimi sadece gelecekte konuşulacak fikirler değildir. Avrupa Birliği bu alan için ana hukuki çerçeveyi kurmuştur.

Ama şirketlerin pratikte sorduğu "ESPR ne zaman başlıyor?" sorusu genellikle daha farklı bir şey anlatır. Asıl merak edilen şudur: "Benim ürünüm için ne zaman zorunlu olacak?" Bu soruya cevap verirken ESPR'nin bir çerçeve düzenleme olduğunu unutmamak gerekir. Tüm fiziksel ürünleri bir anda aynı detayda düzenlemek yerine, ürün gruplarına göre delege düzenlemeler ve uygulama kuralları ile ilerler.

Komisyonun 2025-2030 çalışma planı burada yol haritası işlevi görür. Öncelikli ürün grupları arasında tekstil ve giyim, mobilya, lastikler, yataklar, demir-çelik ve alüminyum gibi alanlar öne çıkar. Bunlar, şirketlerin "Dijital Ürün Pasaportu ne zaman zorunlu olacak?", "ESPR tekstil ürünlerini ne zaman etkiler?", "mobilya için ESPR takvimi nedir?", "lastikler için ürün pasaportu gelecek mi?" gibi soruları daha sık sormasına neden olur.

ESPR'nin zamanlamasında en kritik nokta şudur: bugün bütün detaylar tamamlanmış olmasa bile ürün verisi hazırlığı bugünden başlamalıdır. Çünkü ürün pasaportu veya yeni ecodesign gereklilikleri yayımlandığında şirketin sıfırdan veri toplamaya başlaması geç kalmış bir yaklaşım olur. Ürün reçetesi, malzeme bilgisi, tedarikçi verisi, teknik performans, bakım ve tamir bilgisi, geri dönüşüm bilgisi ve yayımlanmış ürün versiyonları gibi alanlar bir gecede düzenli hale gelmez.

Başka bir deyişle, ESPR için asıl soru sadece "son tarih ne?" değildir. Daha doğru soru şudur: "Ürün verim bugün bir pasaporta, otorite kontrolüne veya müşteri sorgusuna hazır mı?" Çünkü zorunluluk ürün grubuna özel olarak netleştiğinde, hazır olan şirket ile dağınık veriyle başlayan şirket arasındaki fark hızla açılır.

EUDR ne zaman yürürlüğe giriyor?

EUDR zaten hukuken yürürlükte olan bir düzenlemedir, ancak ana yükümlülüklerin uygulama tarihleri ertelenmiş ve güncellenmiştir. Güncel Komisyon bilgisinde büyük ve orta ölçekli operatörler için 30 Aralık 2026, mikro ve küçük operatörler için 30 Haziran 2027 tarihleri öne çıkar. AB Ahşap Tüzüğü kapsamındaki bazı mikro ve küçük operatörler için tarih 30 Aralık 2026 olarak görünür.

Bu tarihleri "daha çok var" diye okumak tehlikelidir. Çünkü EUDR hazırlığı, bir formun son hafta doldurulması değildir. Şirketin kapsamdaki emtiaları tespit etmesi, ürünlerini ve tedarikçilerini eşleştirmesi, üretim parsellerine dair geolokasyon verisini toplaması, tedarik zinciri karışım riskini anlaması, risk değerlendirmesi yapması, risk azaltma adımlarını yönetmesi ve due diligence beyanı için kanıt zinciri oluşturması gerekir.

EUDR'nin kapsadığı ana emtialar sığır, kakao, kahve, palm yağı, kauçuk, soya ve odundur. Bunların bazı türev ürünleri de kapsama girer. Bu yüzden "EUDR hangi ürünleri etkiliyor?" sorusunun cevabı sadece ürün adında saklı değildir. Ürünün içeriğine, HS koduna, emtia kaynağına, tedarik zinciri yapısına ve AB pazarındaki rolünüze bakmak gerekir.

Bir kahve ithalatçısı için EUDR takvimi doğrudan görünür olabilir. Ama bir mobilya üreticisi, bir deri ürün satıcısı, kakao içeren gıda markası, kauçuk bileşen kullanan ürün grubu veya ahşap ambalajla çalışan bir tedarik zinciri için analiz daha dikkatli yapılmalıdır. EUDR hazırlığında ilk adım genellikle "biz kapsama giriyor muyuz?" sorusudur. İkinci adım ise "hangi ürün, hangi tedarikçi ve hangi emtia nedeniyle giriyoruz?" sorusudur.

Dijital Ürün Pasaportu ne zaman zorunlu olacak?

Dijital Ürün Pasaportu, ESPR ile birlikte en çok aranan başlıklardan biri. Ancak burada da tek bir evrensel tarih yoktur. ESPR, DPP'yi ürünler, bileşenler ve malzemeler için dijital bir kimlik kartı gibi konumlandırır. Bu pasaport; ürünün teknik performansı, malzemeleri ve menşeleri, tamir faaliyetleri, geri dönüşüm kapasitesi ve yaşam döngüsü çevresel etkileri gibi bilgileri içerebilir. Fakat hangi ürün için hangi veri alanlarının zorunlu olacağı, ilgili ürün grubuna özel kurallarla netleşir.

Bu nedenle "Dijital Ürün Pasaportu ne zaman zorunlu?" sorusunun cevabı ürün grubuna göre değişecektir. Batarya tarafında ayrı bir regülasyon hattı zaten daha erken ve daha somut DPP gereklilikleri yaratırken, ESPR altındaki ürün gruplarında takvim çalışma planı ve delege düzenlemelerle ilerler. Tekstil, mobilya, lastik, yatak, demir-çelik ve alüminyum gibi öncelikli alanlarda hazırlık baskısı daha belirgindir.

Şirketler için pratik mesaj şudur: DPP'yi bir QR kod sayfası gibi görmeyin. Dijital Ürün Pasaportu aslında ürün verisi disiplinidir. QR kod veya web sayfası sadece görünür yüzdür. Arka tarafta ürün kimliği, versiyonlama, malzeme verisi, tedarikçi kanıtı, teknik doküman, erişim yetkileri, yayın geçmişi ve doğrulanabilir kayıtlar gerekir.

Bir müşteri "ürün pasaportu ne zaman lazım olacak?" diye soruyorsa, genellikle altında şu kaygı vardır: "Ben bugünden ne hazırlamalıyım?" Cevap ürün grubuna göre değişir, ama hazırlık aynı yöndedir. Ürün ana verisini temizlemek, malzeme ve bileşen bilgisini standartlaştırmak, tedarikçi kanıtlarını ürüne bağlamak, yayımlanacak ve sadece otoriteye gösterilecek veri ayrımını yapmak, ürün pasaportu mimarisini erkenden test etmek gerekir.

ESPR ve EUDR aynı anda neden gündeme geliyor?

Çünkü ikisi de şirketlerin eskiden rahatça yönettiği bir alanı değiştiriyor: beyan ile kanıt arasındaki mesafe. Geçmişte birçok şirket ürün sayfasında veya teknik dosyada bir iddia yayımlayabilir, gerektiğinde de destekleyici belgeleri ayrı klasörlerden toplayabilirdi. Yeni dönemde bu yaklaşım zayıflıyor. Ürünün iddiası ile o iddianın kanıtı birbirine bağlı olmak zorunda.

ESPR, ürün verisini daha yapısal hale getirir. EUDR, tedarik zinciri menşe kanıtını daha savunulabilir hale getirir. ESPR, "Bu ürünün sürdürülebilirlik ve döngüsellik bilgisi nerede?" diye sorar. EUDR, "Bu emtia ormansızlaşmadan bağımsız mı, bunu hangi parsel ve risk kanıtıyla söylüyorsun?" diye sorar. İki soru farklıdır, ama şirket içinde çoğu zaman aynı sistem problemini açığa çıkarır: veri dağınık, kanıt kopuk, karar geçmişi zayıf.

Bu yüzden ESPR EUDR zamanlaması sadece regülasyon takvimi değildir. Aynı zamanda şirketin veri olgunluğu takvimidir. Bugün hangi ürünlerinizin hangi regülasyona temas ettiğini bilmiyorsanız, 2026 ve sonrası çok hızlı gelebilir. Bugün hangi tedarikçiden hangi kanıtı isteyeceğinizi bilmiyorsanız, EUDR uygulama tarihinde tedarikçiyi ikna etmeye çalışmak geç kalmış olabilir. Bugün ürün veriniz versiyonlanmıyorsa, DPP geldiğinde yayımlanan bilgi ile operasyonel kayıt arasındaki farkı yönetmek zorlaşır.

Hiç bilmeyen biri için: neler olacak?

Önümüzdeki dönemde şirketlerden daha çok ürün verisi istenecek. Bu veri sadece pazarlama açıklaması olmayacak. Ürünün hangi malzemelerden oluştuğu, nasıl tamir edilebileceği, nasıl geri dönüştürülebileceği, hangi çevresel performans göstergelerine sahip olduğu, hangi versiyonun yayımlandığı ve kimlerin hangi bilgiye erişebileceği önem kazanacak.

Aynı zamanda tedarik zinciri kanıtı daha ayrıntılı hale gelecek. EUDR gibi düzenlemeler, özellikle ormansızlaşma riski taşıyan emtialarda menşe bilgisini ve arazi düzeyinde kanıtı merkeze alıyor. Tedarikçiden gelen genel bir beyan çoğu durumda yeterli olmayacak. Hangi emtia, hangi parti, hangi üretim alanı, hangi risk değerlendirmesi ve hangi due diligence beyanı soruları yanıtlanmak zorunda kalacak.

Otoriteler, müşteriler ve iş ortakları da daha somut veri isteyecek. Perakendeci bir ürünün DPP hazır olup olmadığını sorabilir. Bir müşteri EUDR kapsamındaki ürünler için deforestation-free kanıtı isteyebilir. Bir otorite yayımlanmış ürün bilgisinin kaynağını veya due diligence kararının dayanağını görmek isteyebilir. Büyük şirketler de kendi tedarikçilerinden daha erken hazırlık isteyebilir, çünkü kendi uyum risklerini aşağı zincire taşımak zorundadır.

Bu, şirketlerin her şeyi bir anda değiştirmesi gerektiği anlamına gelmez. Ama bekleyip son tarihte dosya hazırlama dönemi kapanıyor. Yeni dönemde hazırlık, ürün ve tedarik zinciri verisini sistematik hale getirme işi olacak.

Müşteriler bugün hangi soruları sormalı?

Şirket içinde ilk sorulması gereken soru "ESPR bize ne zaman uygulanacak?" olabilir. Ama bunu hemen daha pratik sorular izlemeli: Hangi ürün gruplarımız ESPR çalışma planındaki öncelikli alanlara benziyor? Ürünlerimiz tekstil, mobilya, lastik, yatak, demir-çelik, alüminyum, batarya veya elektronik gibi yüksek ihtimalle düzenlenecek alanlarla temas ediyor mu? Ürünlerimiz için malzeme, teknik performans, tamir, bakım, geri dönüşüm ve çevresel veri nerede tutuluyor?

EUDR tarafında soru seti daha çok tedarik zincirine iner. Kapsamdaki emtiaları kullanıyor muyuz? Ürünlerimizde kakao, kahve, soya, palm yağı, kauçuk, odun, sığır veya bunların türevleri var mı? Bu ürünleri AB pazarına biz mi ilk kez sunuyoruz, yoksa tedarik zincirinde başka bir rolde miyiz? Tedarikçilerimiz parsel düzeyinde geolokasyon verebilir mi? Karışım, toplama veya dönüşüm noktalarında izlenebilirlik kayboluyor mu?

Sonra daha zor soru gelir: Bu bilgilerin kanıtı nerede? Eğer cevap "e-postalarda", "tedarikçi klasörlerinde", "birkaç Excel dosyasında" veya "satın alma ekibinin bildiği yerde" ise hazırlık başlamış sayılmaz. Gerçek hazırlık, verinin ürünle ve kararlarla bağlanmasıdır.

Şirketler nasıl hazırlanmalı?

İlk adım kapsam haritasıdır. Hangi ürünler ESPR açısından öncelikli ürün gruplarına yakın? Hangi ürünler EUDR kapsamındaki emtiaları içeriyor? Hangi pazarlara satılıyor? AB pazarında şirketin rolü nedir: üretici, ithalatçı, operatör, trader, marka sahibi, dağıtıcı veya tedarikçi? Bu harita olmadan tarih konuşmak soyut kalır.

İkinci adım veri envanteridir. Ürün ana verisi nerede? Malzeme ve bileşen bilgisi hangi sistemde? Tedarikçi kayıtları ne kadar temiz? Kanıt dokümanları kime ait? Üretim partileri ve sevkiyatlar ürünle nasıl bağlanıyor? Parsel verisi, geolokasyon, sertifika, risk değerlendirmesi ve onay kaydı hangi formatta duruyor? Bu sorular sıkıcı görünebilir, ama uyumun temelidir.

Üçüncü adım kanıt modelidir. Her dokümanı yüklemek yeterli değildir. Kanıtın neyi desteklediğini bilmek gerekir. Bir sertifika tedarikçiyi mi destekliyor, ürünü mü, belirli bir partiyi mi, belirli bir parseli mi, belirli bir tarih aralığını mı? Bir risk sonucu hangi veriye dayanıyor? Bir ürün pasaportu hangi ürün versiyonunu gösteriyor? Bir due diligence beyanı hangi kanıt setiyle yayımlandı?

Dördüncü adım süreç tasarımıdır. Kim veri girecek, kim doğrulayacak, kim onaylayacak, kim yayımlayacak? Tedarikçi eksik veri gönderirse ne olacak? Ürün bilgisi değişirse eski pasaport ne olacak? EUDR risk sonucu değişirse önceki due diligence beyanı nasıl korunacak? Bu sorular sadece yazılım sorusu değildir; organizasyon sorusudur.

Beşinci adım pilot çalışmadır. Tüm ürün portföyünü aynı anda dönüştürmek yerine bir ürün ailesi veya bir emtia hattı seçmek daha sağlıklıdır. Örneğin bir tekstil ürün grubu için DPP veri modelini pilotlamak, bir kakao veya kahve tedarik zinciri için EUDR kanıt zincirini test etmek, bir ahşap ürün için hem ürün verisi hem menşe kanıtını birlikte görmek iyi başlangıç olabilir.

UCVreg onları nasıl hazırlar?

UCVreg'in yaklaşımı, ESPR ve EUDR'yi birbirinden kopuk iki ayrı proje gibi değil, aynı regülasyonel veri temelinin farklı kullanımları gibi ele alır. Çünkü iki düzenleme farklı sorular sorsa da aynı altyapıya ihtiyaç duyar: ürün kimliği, tedarikçi bağlantısı, kanıt yönetimi, versiyonlama, audit trail ve yayımlanabilir kayıt.

ESPR tarafında UCVreg, ürün verisinin yapılandırılmasına, ürün profillerinin yönetilmesine, Dijital Ürün Pasaportu mantığına uygun yayımlanabilir kayıtların hazırlanmasına ve ürün bilgisinin versiyonlu şekilde korunmasına odaklanır. Bir ürünün sadece bugünkü hali değil, hangi veriyle ve hangi versiyonla yayımlandığı da önemlidir.

EUDR tarafında yaklaşım, tedarik zinciri menşe kanıtını daha sistemli hale getirmektir. Kapsamdaki emtia, tedarikçi, parsel, sevkiyat, risk değerlendirmesi ve due diligence kararı birbirinden kopuk tutulmamalıdır. Ama burada dürüst olmak gerekir: EUDR uyumu sadece yazılım ekranı ile çözülecek bir konu değildir. Tedarikçi iş birliği, hukuki değerlendirme, sahadan gelen verinin kalitesi ve şirketin risk iştahı da belirleyicidir.

UCVreg'in değer kattığı yer, bu karmaşık veriyi yönetilebilir hale getirmektir. Eksik alanları görünür kılmak, kanıtları doğru kayıtlarla ilişkilendirmek, yayımlanan uyum artefaktlarını korumak, geçmiş kararları izlenebilir yapmak ve şirketin "bu beyanı neye dayanarak yaptık?" sorusuna cevap verebilmesini sağlamak. Bu, hem ESPR hem EUDR için aynı derecede önemlidir.

Bir müşteri "ESPR için hazır mıyız?", "EUDR için ne yapmalıyız?", "Dijital Ürün Pasaportu nasıl hazırlanır?", "EUDR geolokasyon verisi nasıl yönetilir?", "ürün uyum verisi nerede tutulmalı?" diye sorduğunda, cevap tek bir doküman değildir. Cevap, ürün ve tedarik zinciri verisinin birlikte yönetildiği bir sistemdir.

Zaman çizelgesini nasıl okumalı?

Takvimi okurken üç katman düşünmek faydalıdır. Birinci katman hukuki tarihtir. ESPR 18 Temmuz 2024'te yürürlüğe girmiştir. İlk çalışma planı Nisan 2025'te yayımlanmıştır. EUDR ana uygulama tarihleri güncel takvimde 30 Aralık 2026 ve 30 Haziran 2027 olarak görünür.

İkinci katman ürün veya emtia kapsamıdır. ESPR'de ürün grubunuzun ne zaman özel kurallara tabi olacağı önemlidir. EUDR'de kapsamdaki emtiaları kullanıp kullanmadığınız, AB pazarındaki rolünüz ve işletme büyüklüğünüz önemlidir.

Üçüncü katman şirket hazırlığıdır. Bu en kritik katmandır, çünkü hukuki tarih geldiğinde veri hazır değilse takvim size yardım etmez. Bir ürünün malzeme verisini temizlemek, tedarikçiden parsel verisi almak, risk değerlendirmesi akışını kurmak, kanıtları bağlamak ve yayımlanmış kayıtları versiyonlamak aylar sürebilir.

Bu yüzden "ESPR deadline nedir?" veya "EUDR deadline nedir?" araması iyi bir başlangıçtır, ama tek başına yeterli değildir. Asıl takvim şirketin veri hazırlık takvimidir. Bugün kapsamı çıkarırsınız, yarın veri boşluklarını görürsünüz, sonra tedarikçi kanıtını toplarsınız, ardından pilot ürünleri yayımlarsınız, en sonunda süreci ölçeklersiniz. Bu çalışma son tarihten önce yapılmalıdır.

Bugün başlanacak en mantıklı yer

Bugün başlanacak en mantıklı yer, küçük ama gerçek bir kapsam seçmektir. Örneğin ESPR tarafında öncelikli ürün gruplarınıza yakın bir ürün ailesi seçebilirsiniz. Bu ürün için mevcut veriyi çıkarır, hangi bilgilerin eksik olduğunu görür, hangi bilginin kamuya açık, hangisinin otoriteye veya iş ortağına özel olacağını belirlersiniz.

EUDR tarafında ise kapsamdaki bir emtia hattını seçebilirsiniz. Örneğin kahve, kakao, ahşap, kauçuk veya soya içeren bir ürün akışı. Bu akışta tedarikçi kim, üretim alanı neresi, parsel verisi var mı, lot bilgisi nasıl takip ediliyor, karışım riski nerede doğuyor, hangi kanıt hangi kararı destekliyor gibi soruları test edersiniz.

Bu pilotun amacı kusursuz bir rapor üretmek değildir. Amaç, şirketin gerçek veri boşluklarını görmek ve ölçeklenebilir bir model kurmaktır. Çünkü regülasyon geldiğinde en büyük sorun çoğu zaman "ne istendiğini bilmiyorduk" değil, "bunu destekleyen veriyi düzenli tutmamışız" olur.

Sonuç: zaman var gibi görünüyor, ama hazırlık penceresi kısa

ESPR ve EUDR zamanlaması birlikte okunduğunda net bir mesaj çıkar: Avrupa Birliği ürün ve tedarik zinciri uyumunu daha veri odaklı hale getiriyor. ESPR, ürün verisi ve Dijital Ürün Pasaportu dünyasını kuruyor. EUDR, ormansızlaşma riski taşıyan emtialar için menşe ve due diligence kanıtını zorunlu hale getiriyor.

EUDR için 30 Aralık 2026 ve 30 Haziran 2027 tarihleri somut bir uyum eşiği yaratıyor. ESPR için 18 Temmuz 2024 yürürlük tarihi ve 2025-2030 çalışma planı, ürün gruplarına göre gelecek gerekliliklerin zeminini hazırlıyor. Bu iki takvim farklı işliyor, ama şirketlerden beklediği disiplin benzer: veriyi bil, kanıtı bağla, kararı kaydet, yayımladığın bilgiyi koru.

Hiç bilmeyen biri için özet şu: EUDR daha yakın ve daha doğrudan bir tedarik zinciri due diligence baskısıdır. ESPR daha geniş ve kademeli bir ürün verisi dönüşümüdür. İkisine de son dakika doküman işi gibi yaklaşmak risklidir. Hazırlık, ürün ve tedarik zinciri verisini bugünden düzenli, izlenebilir ve yayımlanabilir hale getirmekle başlar.

Birincil düzenleyici kaynaklar için Avrupa Komisyonu'nun ESPR sayfasına, EUDR sayfasına ve resmi Regulation (EU) 2024/1781 metnine bakabilirsiniz.